Trzecia niedziela Adwentu jest tradycyjnie nazywana niedzielą “Gaudete”. Nazwa pochodzi od pierwszego słowa antyfony na wejście “Gaudete in Domino” (czyli “radujcie się w Panu”). Antyfona ta jest poświadczona już w najstarszych zachowanych antyfonarzach liturgii rzymskiej z VIII i IX w. (wówczas antyfona na wejście była refrenem Psalmu śpiewanego na rozpoczęcie Mszy św.) i została także zachowana w obecnym Mszale.
Niedziela “Gaudete” to swego rodzaju obwieszczenie bliskości Zbawiciela, co stanowi jednocześnie zaproszenie do radości. Niedziela “Gaudete” miała większe znaczenie w dawnych czasach, gdy Adwent miał znacznie silniejszy niż obecnie koloryt pokutny, co wiązało się z przyjęciem w ramach liturgii rzymskiej niektórych zwyczajów z Galii. I tak w Adwencie nie grano na organach i nie przyozdabiano prezbiterium kwiatami. Wolno było to robić jedynie w niedzielę “Gaudete”. Ponadto w niedzielę tę śpiewano hymn “Chwała na wysokości Bogu”. Był to przedsmak radości zbliżających się świąt Narodzenia Pańskiego. W Rzymie celebrowano niedzielę “Gaudete” szczególnie uroczyście. Jak poświadczają źródła z XII i XIII w., papież o północy sprawował liturgię w bazylice św. Piotra. Najpierw odprawiano oficjum odpowiadające dzisiejszej Godzinie czytań, potem sprawowano uroczystą Mszę św. Papież przywdziewał ornat koloru różowego.
Śpiew na wejście: Radośnie Panu hymn śpiewajmy
Siedlecki XLI, str. 866
W nawiązaniu do antyfony na wejście: "Radujcie się zawsze w Panu, * raz jeszcze powiadam: radujcie się! * Pan jest blisko"
Śpiew na przygotowanie darów: Maranatha, przyjdź Panie, przyjdź!
Śpiew na Komunię: Wody Jordanu
t. W. Prus OP, m. P. Pałka, NT 2, str. 251
W nawiązaniu do liturgii Słowa oraz by wyrazić szczególną radość, jaka towarzyszy nam w tę niedzielę.
autor: Wspólnota Błogosławieństw, polska adaptacja: A. piecuch, J. Gałuszka; NT 1, str. 90
W nawiązaniu liturgii Słowa oraz okresu liturgicznego. Na początku adwentu cały Kościół woła zgodnie: Maranatha!
Śpiew na Komunię: Wody Jordanu
t. W. Prus OP, m. P. Pałka, NT 2, str. 251
W nawiązaniu do liturgii Słowa oraz by wyrazić szczególną radość, jaka towarzyszy nam w tę niedzielę.
Liturgia Słowa poucza nas, że nie musimy się niczego bać: "Pan jest blisko! O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem"
Śpiew na zakończenie: Oto Pan Bóg przyjdzie
Śpiew na zakończenie: Oto Pan Bóg przyjdzie
Siedlecki XLI, str. 26, NT 1, str. 160
W nawiązaniu do antyfony na wejście: "Ludu Boży, oto Pan przyjdzie, by zbawić narody; * Pan da posłyszeć swój głos pełen chwały * i uraduje się wasze serce.".
W nawiązaniu do antyfony na wejście: "Ludu Boży, oto Pan przyjdzie, by zbawić narody; * Pan da posłyszeć swój głos pełen chwały * i uraduje się wasze serce.".
